Splinter Cell: Conviction hoş bir oyun olmuş. Daha önceki oyunlarıda oynadığım için az çok benzer bir kalite bekliyordum ve aradığımı aldım. Yer yer çok etkileyici oyun mekaniği, kaliteli, gizlilik ve karanlıklarda sürünme üzerine kurulmuş oynanışı takdiri hak ediyor.

Bu sefer sondan başlayalım ne dersiniz,

Ana oyun, alternatif görevler ve ana görev dizisi olarak 2′ye ayrılıyor.  İsterseniz alternatif bölümler ile sırayla çeşitli yerleri basabilirsiniz. Birde farkedilirseniz, daha çok adam geliyor ama oyun mekaniği sayesinde hepsini haklamak oldukça kolay.

Grafikler, sesler, müzik hepsi şahane ancak oynanışta gariplikler var. Aşağıdaki galeriye bakarsanız, siper aldığım bir köşeden neredeyse tüm havaalanı güvenliğini öldürdüm. Komik gibi sanki:) Bunun yanında görünmemek için siper almanız gerekiyor ama yanı almayınca da birşey olmuyor, yeter ki gizliliğinizi belli eden siyah-beyaz ekran öyle kalsın. Bu arada söylemeyi unuttum, karanlıktayken her yer siyah-beyaz. Özetle akşam gezmesine çıkmış gibi karanlıklardan ilerleyebilir ve herkesin arkasına geçerek, en yakın yakıt tankerine yapışkan el bombanızı atıp 3-5 kişiyi öldürebilirsiniz. Bu arada ana kapıda yakıt tankeri ne alaka o ayrı bir konu.

Yine aşağıdaki resimlerde, devasa görev ikazlarını görebilirsiniz. “BAK BURASI UYDU ANTENI. BUNU YOK EDECEKSİN” diye gözümüze gözümüze salak muamelesi yapması da ilginç. Bu arada bizim fisher gibi karizma bir ajanın bıçağı olmaması enteresan, gizli gizli yakın mesafe saldırılarında askerleri vurmayı tercih ediyor.

Para verilerek alınan bazı oyunların en sevdiğim özellikleri ise yaklaşık 5-10 saat arasında bitmeleri ki o da yayılarak oynarsanız. Splinter Cell: Conviction bir gecede (7-11) bitti.

Genel olarak zevkli bir oyundu, AI tamamiyle şaşkındı ve beceriksizdi, kameraların kenarına değer değmez alarmlar çalması oldukça ilginçti ancak çok eğlendiğim bir bölüm var o da Irak bölümü bozmayım siz de eğlenin. Fena bir oyun değil, önerebilirim ama çok kısa olduğunu unutmayın.